“En tehlikeli kemer her zaman siyah değildir…”
Salonda beyaz kuşaklı öğrenciler vardır;
henüz yolun başında olmalarına rağmen birçok “gelişmiş” sporcudan daha aç, daha disiplinli ve daha saygılıdırlar.
Her hareketi öğrenmeye çalışan, her hatasında kendini yeniden inşa eden o saf çabanın içindedirler.
Bir de yıllar önce öğrenmeyi bırakan siyah kuşaklar vardır…
Artık gelişmek yerine sadece bildiklerini tekrar ederler.
Hareketleri kusursuz olabilir, ama ruhları aynı yerde kalmıştır.
Tekvando’nun belki de en ilginç yanı şudur:
Gerçek seviye her zaman kemerde yazmaz.
Bir sporcuyu;
nasıl selam verdiğinden,
salona yeni gelen birine nasıl yaklaştığından,
kaybettiğinde nasıl tepki verdiğinden anlarsın.
Çünkü tekme atmayı herkes öğrenebilir.
Ama egosunu kontrol etmeyi herkes öğrenemez.
Unutulmamalıdır ki;
kemer sadece pantolonu tutar…
karakter ise dövüş sanatçısını ayakta tutar.
